دنیای من هاتیجا (هاج جاام)

پرنده ای بودم و بر  فراز کوچه عشق پرواز می کردم

شقایقی بودم و در هر کجا و هر خانه ای شادی پخش می کردم،

نسیمی بودم و در بلند ترین نقطه خیال می وزیدم

کتابی بودم و خودم را سرشار می کردم از محبت ، مهربانی و صمیمیت

دوست داشتم پیرمردی بودم و کاسه ای به دست می گرفتم و

به جای سکه سیب گدایی می کردم،

                         سیب سرخ خوشبختی

ولی ...  شاید بنوانم به جای روییدن در یک خانه،

گل شعری را در آن خانه بکارم و

به جای اینکه پرنده ای باشم و پرواز کنم در کوچه عشق،

خود پرنده ای را در آن کوچه به پرواز درآورم

به جای تبدیل شدن به کتاب محبت،

خود کتاب محبت را بنویسم و

به جای گدایی سیب،

خود به گدا سیب ببخشم،

                                سیب سرخ خوشبختی