دنیای من هاتیجا (هاج جاام)

جایی رو ندارم که واسه خودم و در خفا بنویسم (البته منظورم این نیست که همه باید مثل من باشند).

هر چه دارم چه ستایش و عشق ورزیدن و چه گلایه . همه در همینجا و وبلاگ دخملای گلم درج میشه .بیشتر هم سعی میکنم وقتی در مورد کسی مینویسم از احساس واقعیم نسبت بهش بگم .البته طبیعیه که در برهه های مختلف زمانی در میان عاشق و معشوق ترین افراد تلورانس و بالا و پایین داشته باشه.(موضوع وبلاگ من مشخصه . مراجعه کنید به بخش "درباره وبلاگ".)

اما حداقل حداقلش اینه که :اسم و عنوان وبلاگ من ثابت مونده (پس حسم اینه که واقعا دوست دارم دنیای من هاتیجا باشد و لاغیر).

اینکه در مورد خوبی ها ی کسی بنویسی و بولدشون کنی و یا اینکه بر عکس بدیهای یکی رو بنویسی و کلا خوبیها و ویژگیهای مثبت طرف به چشم نیاد، بستگی به دیدگاه نویسنده داره. یکی رو جلد دفترش مینویسه :دنیای من هاتیجا و دیگری گلایه ها از تو .

اون روز که پست "پیامهای عمومی و خصوصی" رو نوشتم واقعا از ته دلم نوشتم و داشتم دیووونه میشدم. اینکه افرادی ناشناس و بدون آدرس اومدن بصورت عمومی و خصوصی پیام میدن و پیامهاشون بیشتر بنظر میرسه با هدف آزردن است آدم رو تا حد جنون جلو میبره چون وبلاگ رو آدم جایی برای آروم شدن میبینه.